6/14 mon
???? "รินคุง"
เสียงที่คุ้นเคยเรียกผม
???? "รินคุง ได้เวลาตื่นแล้วนะ"
เสียงที่เรียกผมทุกเช้า
ถึงสติผมยังไมก่ลับมาครบแต่ก็มั่นใจได้แล้วว่านี้คือเวลาที่ผมต้องตื่น
???? "รินคุง"
ริน "อือ....."
ผมลืมตาขึ้นขณะที่ความง่วงยังคงเต็มเปี่ยม
???? "อรุณสวัสดิ์ รินคุง"
ผมเห็นสาวน่ารักคนหนึ่งพร้อมกับร้อยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้
???? "นี้ถ้ายังไม่ตื่นชั้นจะดึงถ้าห่มเธอออกแล้วหน่ะ"
เธอพูดพร้อมดึงผ้าห่มผมออก
ริน "อือ.....ขอต่ออีก 5 นาทีน่า"
ริน "เมื่อคืนท่องภาษาอังกฤษทั้งคืนเลย...."
???? "รินคุงอ่านหนังสือเรียนหรอ ?"
ริน "เปล่า...แค่พยายามเรียนเพียงแค่ไม่ได้ทำบนโต๊ะ..."
เธอยิ้มตอบให้ผม
???? "จะนอนต่อก็ได้หน่ะ แต่จะไม่มีเวลากินอาหารเช้าหน่ะสิ วันนี้มีเห็ดกับชุปมิโซะที่รินคุงชอบด้วยหน่ะ"
ริน "ฟังดูน่ากินดีหน่ะ....."
เธอยิ้มให้ผมหลังจากเห็นอาการของผม
ริน "กินขณะนอนได้มั้ย...?"
ผมใช้เวลาอีก 28 วินาทีเพื่อสละความง่วงออกไปแล้วลุกขึ้นจากเตียง
???? "นี้เสื้อผ้าจ้ะ"
เธอวางเสื้อผ้าผมลงบนหมอน
ริน "เธออ่านใจชั้นใช่มั้ยเนี้ย คาเอเดะ ?"
???? "ไม่ใช่ซะหน่อย เพียงแค่รู้ว่ารินคุงชอบทำอะไรเท่านั้นเอง"
คาเอเดะ ฟุโย, เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผม
พ่อของพวกเราเป็นเพื่อสนิทกัน และครอบครัวของพวกเราก็สนิทกันมากด้วย
ผมมาอยู่กับครอบครัวของเธอเมื่อ 8 ปีที่แล้ว ตั้งแต่ครอบครัวผมจากไป
คาเอเดะ ก็เสียแม่ไปในเหตุการเดียวกัน ตั้งแต่นั้นมาเธอจึงรับหน้าที่ทกอย่างในบ้าน
ผมพยายามช่วยงานต่างๆภายในบ้านในฐานะผู้อยู่อาศัย แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยากให้ผมช่วยซักเท่าไหร
ผมเคยพยายามช่วยเธอในสมัยก่อนแต่ก็
คาเอเดะ "อย่าแย่งความหมายของการมีชีวิตอยู่ของชั้นไปเลยหน่ะ"
ผมทำให้เธอร้องให้ซะมากกว่า
ผมรู้ว่าเธอทำสิ่งต่างๆได้เร็วกว่าผม
แต่เธอก็เป็น คนที่ผมรู้จักมาทั้งชีวิต
พวกเราอยู่ด้วยกันมานานมากแล้ว
คาเอเดะ "อาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วจ้ะ รีบลงมาหน่ะ"
ริน "คร้าบผม..."
เธอเดินออกจากห้องผมในขณะที่ผมยังอยู่ในสภาวะกึ่งตื่นอยู่
-------------------------------------------------------->
ริน "คราวนี้พ่อของเธอออกไปทำงาน ถึงเมื่อไหรหนิ ได้ยินว่าข้ามทะเลไปเลยหนิ"
คาเอเดะ "คิดว่างวดนี้คงไปนานหน่อยหน่ะจ้ะ ได้ยินว่าอาจจะราวๆ 3 ถึง 4 เดือนเลย"
ริน "คิดยังไงของเค้าเนี้ย ถึงได้ปล่อยให้เด็กผู้ชายกับผู้หญิงอยู่บ้านด้วยกันตามลำพังแบบนี้เนี้ย"
คาเอเดะ "ก็แปลว่าเค้าเชื่อใจรินคุงมากเลยหน่ะ"
ริน "คิดว่าเค้าเชื่อชั้นงั้นรึ ก่อนที่เค้าจะไปเค้าบอกแค่ว่า 'ฝากทำหน้าที่แทนด้วยนะริน โชคดีหล่ะ !' "
ริน "เค้าน่าจะกังวลเกี่ยวกับอนาคตลูกสาวตัวเองหน่อยน่ะ ที่ไม่มีผู้ชายมายุ่งเกี่ยวด้วยเพราะมีชั้นอยู่ข้างๆ"
ริน "คงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคาเอเดะหรอก ถ้าจะหาแนซักคนหน่ะ"
คาเอเดะ "ชั้นคิดว่าเค้าเป็นห่วงชั้นเรื่องนั้นมากแล้วหน่ะ...."
ริน "หืม....?"
คาเอเดะ "อ่ะ.. เอ๋ ไม่มีอะไรหรอจ้ะ รีบไปเถอะพวกเรากำลังจะสายแล้วหน่ะ"
คาเอเดะเร่งฝีเท้าขึ้นผมเร่งฝีเท้าตาม
แต่ผมก็หยุดเดินเมื่อถึงบ้านหลังถัดไป
ริน "มีคนย้ายเข้ามาใหม่งั้นหรอ"
พื้นที่ทางขวาของบ้านผมซึ่งตอนนี้ได้กลายเป้นบ้านสไตล์ญี่ปุ่นไปแล้ว
และพื้นที่ทางซ้ายก็ได้กลายเป้นบ้านสไตล์ยุโรปด้วย
ปกติรอบๆบ้านพวกเราก็มีคนอยู่อาศัยอยู่แล้วแต่วันหนึ่งเค้าก็ย้ายออกไป จากนั้นบ้านอีก 8 หลังก็ย้ายออกตามไปด้วย
ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่เหมอืนพวกเค้าหายไปที่ไหนซักแห่ง
เพราะเมื่อผมกลับจากโรงเรียนพวกเค้าก็ย้ายออกไปแล้ว
พอวันต่อมาก็มีบ้านใหม่มาสร้างทับที่เดิม
ล้านทั้งสองมีขนาดใหญ่มากจนเหมือนหลุดออกมาจากหนังยั้งไงหยั่งงั้น
ราวกับว่าถูกเวทมนตร์เสกออกมา
แร่พวกเด็กแถวๆนี้ก็เรียนบ้านทั้งสองหลังนี้ว่าบ้านเวทมนตร์อ่ะหน่ะ
คาเอเดะ "ดูเหมือนว่าพวกเรายังไม่เคยเจอคนที่อาศัยอยู่ในบ้านทั้งสองหลบังนี้น่ะ แต่คิดว่าคงได้เจอกันเร็วๆนี้หล่ะ"
ริน "ไม่รู้สิ คิดว่าพวกเค้าอาจเป้นคนเข้ามาหาเราเองก็ได้..."
ผมเริ่มออกเดินอีกครั้ง
ผมใช้เวลาราวๆ 15 นาทีเพื่อเดินจากบ้านไปถึงโรงเรียน
บ้านพวกเราถืออยู่ในทำเลที่ดีมากเมื่อเทียบกับนักเรียนคนอื่นๆ
ยิ่งเดินเข้าใกล้โรงเรียนเท่าไหรปริมาณนักเรียนที่พบก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น
ทั้งมนุษย์ เผ่าเทพ เผ่าปีศาจ ต่างอยู่ในชุดแบบเดียวกัน
'โรงเรียนเวอร์เบน่า'
โรงเรียนแห่งนี้ได้ถูกสร้างมาเป็นเวลา 5 ปีแล้ว
ตั้งแต่โลกได้เปลี่ยนไปเมื่อ 10 ปีก่อน
โรงเรียนแห่งนี้ได้ถูกสร้างขึ้นมารองรับคนจากโลกต่างๆ
"The opening" คือชื่อเรียกของเหตุการ์ณเมื่อ 10 ปีที่แล้่ว
ประตูจากโลกต่างๆได้เปิดเข้ามาหยังโลกมนุษย์
เหล่าคนจากเผ่าปีศาจ และเผ่าเทพได้เดินทางเข้ามา
พวกเค้าใช้เวทมนตร์ได้ บอกพวกเราว่าโลกที่มีเวทมนตร์ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป
ก่อนที่พวกเค้าจะเข้ามา พวกเค้าเป็นเพียงแค่เรื่องเล่าในเทพนิยายเท่านั้น
ซักพักเดี๋ยวเท่านั้นโลกของพวกเราก็คนมากมายจากหลายเผ่า
แต่ถึงแบบนั้นมนุษย์ก็ยังใช้เวทมนณ์ไม่ได้อยู่ดี
พวกเราก็เลยต้องสร้างกฏใหม่ๆขึ้นมาเพื่อให้สามารถอยู่ร่วมกันได้
โรงเรียนแห่งนี้ถูกตั้งขึ้นเพื่อเหตุการณ์แบบนี้หล่ะ
เพื่อให้มนุษย์ ปีศาจ และเทพสามารถอยู่ร่วมกันได้
ที่จริงก็มีโรงเรียนแบบนี้อยู่รอบๆ แต่ที่นี้เป็นต้นแบบ...
ปึ้ก !
มีอะไรบางอย่างกระแทกหลังผม ผมเซไปด้านหน้าพยายามทรงตัวไม่ให้ล้มลงไป
บางทีผมรู้ว่านี้เป้นฝีมือของใครเพราะมีอยู่เพียงคนเดียวที่ทำแบบนี้
ผมฝืนความเจ็บปวดแล้วหันไปข้างหลัง
ริน "รุ่นพี่อาสะ !"
อาสะ "ฮัลโหล !"
เป้นเธออย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
ผมเห้นใบหน้าคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความสดใส
คาเอเดะ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ รุ่นพี่อาสะ"
อาสะ "พวกเธอสองคนนี้เดินด้วยกันเสมอเลยสิหน่ะ ?"
ริน "หึงหรอครับ"
ปึ้ก !
อาสะ "พวกเธอสองคนนี้เดินด้วยกันเสมอเลยสิหน่ะ ?"
ริน "..............."
คาเอเดะ "รินคุง เป็นอะไรมั้ย"
อาสะ "รินคุงผุ้หญิงเป็นคนละเอียดอ่อนน้า ฉะนั้นควรจะคิดก่อนพูดให้ดีๆหล่ะ"
ริน "ผมว่าผมยังอะเลียดอ่อนกว่า รุ่นพี่อาสะนะ..."
อาสะ "นี้ ในฐานะผู้ชายแล้วควรเตรียมพร้อมเสมอที่จะปกป้องผู้หญิงหน่ะ"
ริน "พยายามแล้วหน่ะ"
อาสะ "ก็แปลว่าเธอยังพยายามไม่พอหน่ะสิ"
อาสะ "งั้นชั้นไปก่อนหน่ะ พอดีไม่มีเวลามากนั้น กริ่งก็กำลังจะดังแล้วด้วย"
เธอขยิบตาให้พร้อมกับวิ่งจากไป....
.....แล้วก็วิ่งกลับมา
เธอดึงมือผมไปกอด
แขนผมสัมผัสกับหน้าอกของเธอ
อาสะ "ขอโทษสำหรับเรื่องเมื้อกี้หน่ะ"
รุ่นพี่อาสะพูดพร้อมยิ้มให้ผม
เธอปล่อยมือแล้วก็วิ่งจากไปอีกครั้ง
ริน "ความรู้สึกนี้มัน....."
ดีมากเลย.....
อาสะ ชิงุเระ, เธออยู่สูงกว่าผม 1 ปี พวกเรารู้จักเธอตั้งแต่สมัยมัธยมต้น
เพราะคาเอเดะเข้าชมรมทำอาหารจึงมีโอกาศได้รู้จักกับรุ่นพี่อาสะ
ผมรู้จักเธอผ่านทางคาเอเดะ แล้วก็เป้นเพื่อนกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เธอเป็นคนที่มีความสามารถทางการทำอาหารสูงมาก แต่..
คาเอเดะ "เป็นคนร่าเริ่งเสมอเลยหน่ะ รุ่นพี่อาสะ"
ริน "ร่าเริ่งเกินไปหน่ะสิ นี้ชั้นบาดเจ็บทุกครั้งที่ได้คุยกันเลย"
ริน "ไม่อยากเชื่อว่านี้คือประธานชมรมทำอาหาร น่าจะเป็นพวกกีฬาใช้กำลังซะมากกว่า"
คาเอเดะ "อ่าฮะฮะฮะฮะ..."
คาเอเดะยิ้มแห้งๆให้ผม แต่ผมพนันได้เลยว่าเธอต้องได้รับการเชิญชวนจากชมรมกีฬาหลายครั้งแล้วแน่ๆ
ริน "ไม่คิดจะเข้าชมรมทำอาหารมั้งหรอ"
คาเอเดะ "คือชั้นมีสิ่งที่สำคัญกว่าการเข้าชมรมหน่ะ"
ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
บางทีผมอาจรู้ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญของเธอ....
พวกเราหยุดคุยและเดินเข้าไปในโรงเรียน
----------------------------------------------->
อิซึกิ "คาเอเดะจัง กอดชั้นสิ !!"
แอ่ดด..
ริน "เสียใจด้วยนี้ชั้นเอง
อิซึกิ "ริน....นายอยู่ในทางของชั้น"
อิซึกิทักทายโดยการเข้ามาก่อนแบบทุกครั้ง
มันรู้สึกไม่ดีเท่าไหรนัก แต่ก็ดีกว่าให้หมอนี้ไปกอดคาเอเดะละฟ่ะ
ริน "เลิกได้รึยัง ตูคงป่วยแน่ๆถ้าได้เอ็งมากอดทุกเช้า"
อิซึกิ "ชั้นก็เหมือนกัน"
ริน "อารมณ์ดีแต่เช้าเลยหน่ะ เป็นเพราะเมื่อวาณได้ไปเดทกับ นางสาว บ. รึเปล่า"
อิซึกิ "ยังหรอก แต่ก็นึกว่าจะตายซะแล้ว ถึงชั้นจะมีร่างกายที่แกร่งเหมือนสติปัญญา แต่ก็ต้องมีขีดจำกัดกันบ้าง"
ริน "แกร่งพอที่จะทนตีนคู่นี้มั้ย"
แต่หมอนี้ก็พอที่จะเดินหม้อหญิงได้ทั้งวันโดยไม่เหนื่อยหน่ะน่ะ
คาเอเดะฟังพวกผมคุยกันอยู่อย่างห่างๆดวยรอยยิ้ม
คาเอเดะ "อรุณสวัสดิ์จ้ะ อิซึกิคุง"
อิซึกิ "อรุณสวัสดิ์ คาเอเดะจัง บางทีผมอาจต้องจับเธอซะแล้ว เพราะเธอมีความผิดฐานสวยเกินไป"
???? "นั้นเป็นคำพูดที่เสี่ยวแดรกมากที่ชั้นเคยได้ยินเลยหน่ะ"
ผุ้หญิงอีกคนเดินพูดขึ้นมาจากทางด้านหลังพวกผม
คาเอเดะ "อรุณสวัสดิ์จ้ะ มายูมิจัง"
ริน "โย่ ..?"
มายูมิ ไทมิ, เหมือนกับอิซึกิ เธอเป็นเพื่อร่วมชั้นของผมมา 2 ปีแล้ว เธอเป้นลูกครึ่งระหว่างเผ่าปีศาจ กับ มนุษย์
เธอเป็นคนที่พกกล้องติดตัวตลอดเวลาเพื่อหาข่าว และแน่นอนเธอเป็นคนของชมรมหนังสือพิมพ์
อิซึกิ "สำหรับผู้ชายเหล่าเหลาแบบชั้นก้ต้องใช้คำพูดแบบนี้หล่ะ ชั้นอาจจะพูดคำพูดแบบนี้กับเธอก็ได้หน่ะถ้าเธอหน้าอกใหญ่กว่านี้อีกนิด.."
มายูมิ "ไม่ดีกว่าหล่ะ ขอบคุณ"
มายูมิ "แต่ว่าการที่คน คนหนึ่งมีหน้าอกเล็กกว่าขนาดมาตรฐานทั้วไปนับเป็นเรื่องหายากหน่ะ"
มายูมิ "ฉะนั้นหน้าอกเล็กเนี้ยหล่ะเป็นจุดขายของชั้นหล่ะ !" เธอพูดพร้อมเอามือไปวางตรงหน้าอกเธอ
คาเอเดะ "มะ...มายูมิจัง"
แต่ก็เป้นเรื่องจริงที่มีคนหลายคนชอบผู้หญิงที่มีหน้าอกเล็กๆ
แต่ไม่น่าจะใช่แบบเธอ....
มายูมิ "เพราะแบบนี้หล่ะพวกเราเลยไม่ควรให้ มาโดริบะคุงเข้าใกล้นักเรียนใหม่วันพรุ้งนี้"
อิซึกิ "หืม...."
คาเอเดะ "ชั้นก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องนั้นมาหน่ะ"
ริน "มีข้อมูลแล้วรึ"
มายูมิ "ถึงจะไม่รู้มากแต่อย่างน้อยก็รู้แล้วว่า ทั้งคู่จะมาในวันพรุ้งนี้ แถมเรียนห้องเดียวกับพวกเราอีก"
อิซึกิ "หึหึหึหึหึหึหึ..."
คาเอเดะ "ทั้งคู่ ? หรอค่ะ"
ริน "ปกติโรงเรียนของเราก็มีนักเรียนย้ายมาใหม่บ่อยอยู่แล้ว แล้วงวดนี้ก็เป้นคนจากโลกอื่นใช่มั้ยหล่ะ ?"
มายูมิ "ชั้นค้านข้างแน่ใจหน่ะ...."
อิซึกิ "หึหึหึหึหึหึหึ..."
ริน "แต่ก็เป้นเรื่องน่าแปลกที่ทั้งคู่ดันย้ายมาอยู๋ห้องเดียวกันใช่ม่ะ"
มายูมิ "ใช่นั้นหล่ะที่แปลก"
คาเอเดะ "บางทีพวกเธออาจตกหลุมรักใครซักคนในห้องนี้แล้วก็เลยถูกชวนให้มาเรียนที่เดียวกันก็ได้น่ะ..."
ริน "เรื่องแบบนั้นมีแต่ในการ์ตูนเท่านั้นหล่ะ"
มายูมิ "นั้นสิ พวกเราไม่ได้อยู่ในโลก RPG ซะหน่อย"
คาเอเดะ "นั้นหน่ะสิน่ะ..."
อิซึกิ "กร้ากฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
ริน "นี้ชั้นพยายามทำเป้นไม่สนใจหมอนี้แล้วหน่ะ..."
ริน "เป็นไรฟ่ะอิซึกิ หัวเราะเหมือนคนบ้า"
อิซึกิ "ถ้าพวกเธอพยายามบอกให้ชั้นออกห่าง ก็แปลว่าอย่างน้อย 1 ในนั้นต้องเป็นผู้หญิงอย่างแน่นอน ชักจะตื่นเต้นแล้วสิ !!"
อิซึกิ "และจากลางสังหรของชั้นบอกว่าคนที่เข้ามาใหม่ต้องเป็นคนที่สวยมากแน่ๆ"
ริน "ลองสังหรอะไรของเอ็งฟ่ะ"
ทันทีที่ผมพูดจบลงเสียงประตูเปิดก็ดังขึ้นทันที
นาเดชิโกะ "เอ้า ได้เวลาโฮมรูมแล้ว"
ทุกคนต่างกลับไปที่นั้งของตัวเอง
และแล้ววันอีกวันหนึ่งที่โรงเรียนเวอร์บิน่าก็ได้เริ่มต้นขึ้นเหมือนกับวันอื่นๆ...
นาเดชิโกะ "พูดอีกแบบก็คือในอดีตประตูมิติได้เคยเปิดขึ้นมาหลายครั้งแล้ว ก่อนการเปิดครั้งใหญ่เมื่อ 10 ปีที่แล้ว"
นาเดชิโกะ "นั้นเป็นเหตุผลที่ผู้คนสามารถเดินทางไปมายังโลกต่างๆได้ ยกตัวอย่างเช่นคนในห้องเรียนนี้"
เธอพูดพร้อมมองไปที่มายูมิ
นาเดชิโกะ "แต่หลังจากประตูมิติเปิดขึ้น 3 ปี ก็ต้องปิดตัวลงเพราะว่าเกิดปัญหาไม่สามารถคุมพลังงานจากโลกต่างๆได้........................................."
นาเดชิโกะ "ถึงยังไงความรู้เกี่ยวกับประตูมิติก็เป็นเรื่องที่ควรจะรู้ ขอให้แน่ใจว่าจำได้หมอ"
นาเดชิโกะ "เพราะเรื่องนี้จะไปอยู่ในข้อสอบด้วย"
เธอพูดพร้อมปิดหนังสือลง
นาเดชิโกะ "สำหรับวันนี้ก็เท่านี้หล่ะ กินข้าวแล้วเตรียมตัวสำหรับคาบเรียนตอนบ่ายด้วยหล่ะ"
นางสาว บ. กำลังเดินออกจากห้อง...
แต่ก็หยุดลงก่อนที่จะเดินออกจากประตู
นาเดชิโกะ "เออนี้ ซึทจิ เธอมีคาเอเดะทำอาหารมาให้ใช่มั้ย เธอไม่ต้องรีบร้อนลงไปที่โรงอาหารใช่มั้ย ? ฉะนั้นรีบมากับชั้นก่อนเร็ว"
ริน "ผมหรอครับ ?"
ผมเดินตามเธอออกจากห้องเรียน
------------------------------------------------>
ริน "เรียกผมหรอครับ ?"
นาเดชิโกะ "อืม... มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอหน่ะแต่ว่า..."
นาเดชิโกะ "สมัยเด็กเธอเคยรู้จักเด็กจากเผ่าอื่นบ้างมั้ย"
ริน "อะไรน่ะครับ ?"
นาเดชิโกะ "เออ... ชั้น.. แค่อยากจะแน่ใจอะไรนิดหน่อยหน่ะ"
นาเดชิโกะ "แล้ว เคยเจอรึเปล่าหล่ะ ?"
ริน "คิดว่าไม่หน่ะครับ สมัยเด็กผมจำไม่ได้ว่าเคยเจอหรือรู้จักคนจากต่างเผ่าเลย"
นาเดชิโกะ "งั้นหรอ... นั้นสิน่ะ.
ริน "เกิดอะไรขึ้นหรอครับ"
นาเดชิโกะ "อย่างที่บอกหล่ะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร.... หล่ะมั้ง ?"
ริน "ไม่ใช่เรื่องปกติใช่มั้ยครับ ปกติ อ. จะไม่ถามอะไรแบบนี้หนิ"
นาเดชิโกะ "พอดี มีเรื่องปวดหัวนิดหน่อยหน่ะ"
นาเดชิโกะ "แต่ว่าตอนนี้ก็บอกได้แค่นี้หล่ะ"
ปั้บ !
เธอทำหน้าเครียดใส่ผมพร้อมเอามือตบไหลทั้งสองของผม
นาเดชิโกะ "โชคดีน่ะ !!"
ริน "ห่ะ ?"
นาเดชิโกะ "ความรักเป็นเรื่องปกติของวัยรุ่นหน่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่น่าอิจฉาอย่างไร"
นาเดชิโกะ "ฉะนั้นอย่ายอมแพ้หล่ะ ชั้นจะสนับสนุนเฮะให้มากที่สุดแล้วกัน"
ใบหน้าที่จริงจังของเธอทำให้ผมรู้สึกกลัวขึ้นมา ว่าแต่ มันเกิดอะไรขึ้นฟ่ะ !!
ริน "คุณหญิง..."
นาเดชิโกะ "ฟังน่ะ !! อย่าทิ้งความหวังไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น !"
แล้วเธอก็ทิ้งผมไว้กับคำพวดพวกนี้..........................................อะไรฟ่ะ
ริน "อืม...."
ริน "นี้ตูพลาดอะไรบางอย่างไปรึเปล่า"
ผมเดินกลับเข้าไปที่ห้องเรียน
---------------------------------------------->
ในที่สุดคาบเรียนก็จบลง
ผมหยิบกระเป๋าของผมแล้วเดินไปที่ที่นั้งของคาเอเดะ
ริน "นี้คาเอเดะ"
คาเอเดะ "อ่ะ รินคุง เป็นวันที่ยาวนานอีกวันเน้อะ ?"
ริน "จำได้ว่าข้าวที่บ้านหมดแล้วใช่มั้ย เธอจะไปชูปเปอร์มาเก็ตรึเปล่า ?"
วันก่อนผมซื้อของไปมากมายก็จริง แต่กลับลืมไปว่าข้าวที่บ้านหมดแล้ววันนี้ก็เลยต้องไปซื้อของใหม่อีกรอบ
คาเอเดะ "อือ ฉะนั้นวันนี้รินคุงกลับบ้านไปก่อนเลย"
ริน "ไม่อ่ะ ข้าวหนักเกินไปสำหรับเธอ เดียวชั้นไปด้วย"
อย่างที่คิดเธอกอดมือของเธอ
คาเอเดะ "อือ ไม่เป็นไรหรอกชั้นแข็งแรงกว่าที่เธอคิดหน่ะ"
เธอพยายามโชวแขนให้ผมดู
ริน "เห็นแล้วหล่ะ แต่ชั้นแข็งแรงกว่าน่า ยังไงชั้นก็ต้องช่วยแบบที่รุ่นพี่อาสะพูดเมื่อเช้าไง"
ริน "งั้นเดียวไปช่วยแบกของหน่ะ"
คาเอเดะ "ไม่ได้หน่ะ การทำอะไรให้รินคุงคือความหมายของชั้นหน่ะ"
คาเอเดะ "ชั้นคงไม่ยกโทษให้ตัวเองถ้าให้เธอต้องมาแบกของหนักๆให้"
เธอตอบผมมาแบบนี้ แต่ผมก็ยังปล่อยให้เธอไปคนเดียวไม่ได้อยู่ดี
แต่ว่าผมก็เตรียมสำหรับสถานการแบบนี้ไว้แล้ว
ริน "งั้นถ้าให้ชั้นอุ้มเธอขณะที่เธอแบกข้าวสิ"
ริน "ถ้าแบบนั้นเธอก็จะเป้นฝ่ายที่ถือของหนัก"
คาเอเดะ "เอะ...เอ้ะ....เอ๋~~~!!"
คาเอเดะ "แบบนั้นมัน เออ...."
ริน "ตกลงหน่ะ เธอถือข้าว ส่วนชั้นจะอุ้มเธอ"
ริน "ช่วยไม่ได้หน่ะในเมื่อคาเอเดะไม่ยอมให้ชั้นถือข้าวให้"
คาเอเดะหน้าแดงเล็กน้อยก็ก้ามหน้าลงคิด
ผมมั้นใจว่าผมชนะเธอแน่งวดนี้
เธอทำอะไรหลายอ่างให้ผม
ผมก็อยากจะช่วยเธอในสิ่งที่ทำได้บ้าง
หลายวินาทีต่อมาคาเอเดะเงยหน้าขึ้นมองหน้าผมในขณธที่หน้าบางส่วนเธอยังแดงอยู่
คาเอเดะ "ตะ..ตกลงค่ะ"
ริน "......................................................................................."
ริน "ห่ะ !!"
คำตอบนี้ไม่ได้อยู่ในการคำนวน !!
ผมคิดว่าเธอจะยอมให้ผมแบกข้าวให้ซะอีก
ริน "เออ... คาเอเดะ..."
คาเอเดะ "งั้น ไปกันเถอะรินคุง !"
คาเอเดะหยิบกระเป๋าของเธอแล้ววิ่งออกไปจากห้อง....
เธอดูมีความสุขด้วยเหตุผลบางอย่าง
-------------------------------------------------------------->
คาเอเดะ "เป็นอะไรมั้ยจ้ะ รินคุง"
ผมวางนิตรสารลงหลังจากที่ได้ยินเสียงนี้จากประตู
ริน "อืม ยังตื่นอยู่"
คาเอเดะ "ขออณุญาติหน่ะ" คาเอเดะพูดพร้อมเปิดประตูเข้ามา
คาเอเดะคงพึ่งอาบน้ำเสร็จ เพราะผมได้กลิ่มแชมพูออกจากตัวเธอ
ผมพนันได้เลยว่าถ้าเป็นอิซึกิคงรีบพุ่งเข้าหาเธอ
เพราะงั้นผมเลยไม่เคยให้อิซึกิเข้าบ้านนี้
ริน "มีอะไรงั้นหรอ"
คาเอเดะ "ไม่หรอก แค่มาบอกว่าห้องน้ำว่างแล้วหน่ะ"
ริน "เธออาบน้ำดึกหน่ะ"
ผมมองไปที่นาฬิกาซึ้งตอนนี้ก็ดึกพอตัวแล้ว
คาเอเดะ "พอดีคุยโทรศัพท์กับมายูมิจังเรื่องการบ้านวันพรุ้งนี้อยู่หน่ะ"
ริน "การบ้าน...?"
คาเอเดะ "อือ พอดีชั้นก็พึ่งทำเสร็จเมื่อกี้"
ริน "อ.มัสซึชิม่ะ ใช่มั้ยที่สอนเลขเรา อ.ที่ชอบนัดเรียนพิเศษเพิ่ม"
คาเอเดะ "ใช่จ้ะ ถ้าลืมส่งงานนี้คงโดนนัดไปเรียนเพิ่มอย่างต่ำก็ สัปดาห์นึงหล่ะ"
ริน "หนึ่งสัปดาห์ !!"
ริน "................"
ริน "คาเอเดะ ชั้นมีเรื่องจะขอร้อง"
คาเอเดะ "อือ นี้ใช่มั้ยจ้ะของที่ต้องการ"
เธอพูดพร้อมส่งสมุดเล่มหนี่่งให้ผม
ผมค้อนข้างแน่ใจว่านี้คือสิ่งที่ผมต้องการ..
ริน "ดีใจหน่ะที่มีเพื่อนสมัยเด็กแบบนี้"
ผมกอดเธอเบาๆ
คาเอเดะ "กะ..กะเกิดอะไรขึ้นหรอรินคุง"
ริน "อารมณ์ชั้ววูบหน่ะ ไม่มีอะไรหรอก"
คาเอเดะ "อารมณ์ชั้ววูบสิหน่ะ งั้นก็คงช่วยไม่ได้...."
ผมไม่รู้ว่าเธอหมายความว่ายังไงแต่เธอไม่ว่าอะไรกับการกระทำของผม
อิซึกิต้องฆ่าผมแน่ๆถ้ามาเห็นผมตอนนี้
งั้นผมยิ่งไม่ควรให้อิซึกิเข้าบ้านหลังนี้
END OF DAY : 6/14 mon
BACK TO SHUFFLE MAIN PAGE
Reduced: 43% of original size [ 1264 x 720 ] - Click to view full image
